ایران دوستت دارم...

اي که زیر چنگال اهریمن تکه تکه شده ای.... دوستت دارم...

ای که با چنگیزها و تیمورها جنگیدی و حافظ ها و مولوی ها را زاییدی...

ای که کورش را بر خود پادشه خواندی و مرا رعیت...

ای که بر من رعیت ارج نهادی و مرا مفتخر ساختی...

ای که بر دشمنان دشمن و بر دوستان دوست بودی...

ای که بر خود دین زردشت را فراخواندی و بر اهورا مزدا سجده کردی...

ای که پر ز غم بودی و بر غم خوشحال بودی....

ای که شکستی ولی دوباره به دست دل وصله خوردی...

ای که عشق لیلی ها و مجنون ها را در دل پرورانده ای...

و در عین حال در عشق و معرفتت رستم ها و اسفندیار ها را از آن خود دانستی...

ای که از چاله به چاه افتادی و از عرش به فرش...

از ابر به قبر...

ای که دوستدارانت دشمنند...

ای که به دست دشمنی دوست نما فتاده ای...

ای که مدعیان معرفتت به فکر مرگ و کشتنتد...

ای که بیش بودی در پیش و هیچ هستی در هیچ...

دوستت دارم...

بر سنگ قبرم بنویسید... تا ابد دوستت دارم... ایرانم...

خفته، فقط يك ايراني...