در اوایل هزاره اول پیش از میلاد مسیح، زبان ایرانی باستان، در بخش های مختلف ایران به صورت های مختلفی درآمد و هر کدام زبان مستقلی شد که از آن همه، تنها چهار زبان زیر دارای اثر و واژگان بوده و به دوران ما رسیده است:

1) زبان سکایی: سکاها از هزاره اول پیش از میلاد تا هزاره اول پس از میلادمسیح سرزمین وسیعی از کناره های دریای سیاه تا مرزهای چین را در اختیار داشتند. از زبانشان هیچ نوشته ای به جا نمانده است ولی واژگانی چند بیشتر به صورت اسم خاص در نوشته های یونانی، لاتینی و هندی به جا مانده است.

2) زبان مادی: زبان قوم ماد است و از آن نوشته ای به یادگار نمانده است و تنها واژگانی در نوشته های فارسی باستان و یونانی به جا مانده است.

3) زبان پارسی باستان یا پارسی هخامنشی: زبان دوران هخامنشیان و بخصوص مردم جنوب ایران بزرگ بوده (زبان و گویش جنوبی) و با زبان اوستایی (زبان و گویش شمالی واقع در شمال شرق) و زبان سانسکریت نزدیکی دارد و به خط میخی نگاشته میشده است.

((نمونه ای از خط هخامنشی))

خفته، فقط یک ایرانی...