ایران دوستت دارم...
اي که زیر چنگال اهریمن تکه تکه شده ای.... دوستت دارم...
ای که با چنگیزها و تیمورها جنگیدی و حافظ ها و مولوی ها را زاییدی...
ای که کورش را بر خود پادشه خواندی و مرا رعیت...
ای که بر من رعیت ارج نهادی و مرا مفتخر ساختی...
ای که بر دشمنان دشمن و بر دوستان دوست بودی...
ای که بر خود دین زردشت را فراخواندی و بر اهورا مزدا سجده کردی...
ای که پر ز غم بودی و بر غم خوشحال بودی....
ای که شکستی ولی دوباره به دست دل وصله خوردی...
ای که عشق لیلی ها و مجنون ها را در دل پرورانده ای...
و در عین حال در عشق و معرفتت رستم ها و اسفندیار ها را از آن خود دانستی...
ای که از چاله به چاه افتادی و از عرش به فرش...
از ابر به قبر...
ای که دوستدارانت دشمنند...
ای که به دست دشمنی دوست نما فتاده ای...
ای که مدعیان معرفتت به فکر مرگ و کشتنتد...
ای که بیش بودی در پیش و هیچ هستی در هیچ...
دوستت دارم...
بر سنگ قبرم بنویسید... تا ابد دوستت دارم... ایرانم...
خفته، فقط يك ايراني...