اين وبلاگ ديگر آپديت نمي شود.

من اعتراف مي كنم كه در كشوري زندگي مي كنم كه مرگ از زندگي در آن بهتر است.

من اعتراف مي كنم كه اگر اسلام اين است، من كافر از اسلام شما هستم.

من اعتراف مي كنم كه از نظام شما تنفر دارم، از رهبر شما، از رييس جمهور شما، از تمام مسئولين كثيف شما.

من اعتراف مي كنم چون در اين كشور كساني كه بايد باشند هستند و  به امثال من در بازداشتگاه ها تجاوز مي شود.

من اعتراف مي كنم كه من لياقت نظام پاك اسلامي را ندارم.

من اعتراف مي كنم كه از اينكه به فكر آبادي اين كشور ويران و اصلاح اين نظام لجن آلود بودم پشيمانم

من اعتراف مي كنم كه يك بزدلم. چون توان ديدن تجاوز به من و ناموسم را ندارم.

من اعتراف مي كنم كه مقابله با وحشياني كه از هيچ كار كثيفي شرم ندارند بي نتيجه است.

من اعتراف مي كنم كه اگر حرف احمدي نژاد حرف خداست من بي خدا هستم و به اين بي خدايي افتخار مي كنم.

من اعتراف مي كنم كه هيچ بني بشري بت من نبوده و نيست.

من اعتراف مي كنم كه آزادي تقريبا مطلق است. ما توان درك اين آزادي را نداريم.

چون آزادي در ايران يعني قتل، يعني باتوم، يعني گاز اشك آور، يعني زندان، يعني اعتراف، يعني تجاوز، و بسيار يعني ها كه تماما به معني آزادي مطلق هستند.

آخرين اعترافاتم با شماست كه حامي رهبر و رييس جمهوريد.

آري من اعتراف مي كنم كه شما پيروزيد. اين پيروزي را جشن بگيريد و شادمان باشيد.

نمي توانم بگويم كه وجدان داشته باشيد چون بسيار مزحك است ولي از شما مي خواهم كه به اين فكر كنيد كه ناموس خود شما فردا به دست همين حيوان ها كه امروز حاميشان هستيد مورد تجاوز قرار خواهد گرفت.

اگر ذره اي غيرت در وجود شما مانده باشد حاضريد خودكشي كنيد ولي اين صحنه را نبينيد.

انتخاب با خود شماست.

ضمنا از فرناز جان نويسنده ي عزيز اين وبلاگ هم پوزش مي خواهم.

كور و كر بودن بسيار بهتر از لال بودن است.